آغاز یک عادت

استاندارد

دو سال پیش وقتی صحبت از نوشتن یادداشت های روزانه را با یکی از همکارانم مطرح کردم، ساخت وبلاگ و نوشتن  در آن را به من پیشنهاد کرد. از ساخت وبلاگ و در اختیار داشتن فضای اختصاصی در اینترنت اطلاعات و دانش چندانی نداشتم و از جهتی وقتی به موضوع مهارت نوشتن فکر می کردم، فضای اینترنت را برای این تمرین و کسب مهارت بسته و تنگ می دیدم و احساس معذب بودن داشتم. فعالیت محدودم در فضای آن لاین مربوط به گذاشتن کامنت در سایت آموزشی متمم بود. از طرفی هم می دانستم که نیاز به تمرین زیادی برای دستیابی به مهارت نوشتن دارم. خلاصه کمال طلبی و از جهتی اهمال کاری و قطعی نبودن تصمیمم منجر به این شد که بالاخره بعد از ۲ سال تصمیم قطعی و جدی تری در رابطه با وبلاگ نویسی و نوشتن گرفتم.

مشوق اصلی ام برای عملی شدن تصمیم به وبلاگ نویسی، معلم خوبم محمدرضا شعبانعلی است که مفتخر به حدود سه سال شاگردی شان هستم. با عنایت به پیشنهاد ایشان به کلیه دوستان در جهت دستیابی به مهارت تسلط کلامی و لذت بردن از دستاورد نوشتن، همچنین به جهت علاقه مندی ام به نگاه از زاویه ای جدید به دنیای اطراف، شناخت و لمس دنیای کلمات در راستای بهبود و توسعه ارتباطاتم، نوشتن را آغاز کردم.

امروز پس از خواندن مطلبی با عنوان “برای زینب دست آویز: چند پیشنهاد در مورد وبلاگ نویسی” در روزنوشته ها، برای نوشتن مصمم تر شدم. برای برداشتن اولین قدم عملی در این مسیر و متعهد کردن خودم، تمام تلاشم را برای نوشتن هر روز یک مطلب در وبلاگم اعلام می دارم تا نوشتن را به عنوان یک عادت در وجودم نهادینه کنم.