نوشتن

استاندارد

درباره چه موضوعی بنویسم؟ چه چیزی بنویسم؟ چگونه بنویسم؟ سوالاتی است که تقریبا اغلب روزها به آن فکر می کنم.

وبلاگ شاهین کلانتری عزیز را که نگاه می کنم، می بینم چقدر خلاقانه هر روز مطلبی برای نوشتن ثبت  می کند. در رابطه با موضوع نوشتن و نویسندگی می تواند هر روز چیزهایی متفاوت با روزهای گذشته بنویسد.

نوشتن خالی کردن ذهن است.

نوشتن آغاز ارتباط است.

نوشتن ترکیب کلمات و واژه های در هم است تا در پس ساختن جملات و بنا نهادن هریک از آنها بر روی یکدیگر و در کنار هم به آنها معنا ببخشیم.

نوشتن دنیای پیوستگی حروف و انفصال کلمات است.

نوشتن نشانه ای از ابراز وجود و علامت حیات است.

نوشتن معجونی است که هر روز طعمی متفاوت و متمایز با روز گذشته دارد.

نوشتن مکتوب کردن و مستند کردن نظرات، ادراک، دانسته ها و نادانسته هاست.

نوشتن ابزاری است برای گذر از مسیری پر فراز و نشیب که با تمرین و تکرار، نویسنده را در جهت تکامل و منحصر به فرد شدن همراهی می نماید.

گاه نوشتن را با هیجان دنبال می کنم و با اشتیاق و لذت سعی می کنم به خلق تصویر و شکل و طرحی نو دست یابم.

برای چه می نویسم؟

می نویسم چون به نوشتن نیاز دارم.

می نویسم برای اینکه حضورم را نشان دهم.

می نویسم تا گامی به سوی اقدام کردن بردارم و برای عمل کردن متعهد شوم.

می نویسم تا یاد بگیرم چگونه نوشتن را

می نویسم تا راه و رسم نویسندگی را بیاموزم.

می نویسم تا تجربه کنم و بچشم طعم شیرین نگارش و بکارگیری جملات را در قالبی شفاف و رسا

و طعم تلخ ناتوانی در نوشتن را بخاطر خلا، عدم تمرکز و پراکندگی ذهن

می نویسم تا لحظاتی از عمر و فرصت امروزم، آمیخته با تلاش برای آفرینش نوشته ای دیگر باشد.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *