ایجاد تزلزل در موقعیت موجود

استاندارد

برای حل برخی مسائل کاری گاهی صرفا به پرسیدن سوال از کسی که در یک جمع نامش سر زبان ها افتاده، اکتفا می کردم. با توجه به پیشرفت تکنولوژی و دنیای دیجیتال،  سوالاتم را در موتورهای جستجو رصد می کنم و گاه به سرعت به پاسخی دقیق و قابل اتکا تر دسترسی پیدا می کنم. پاسخی که گوگل، بی محابا و به دور از هر گونه خساستی ناشی از کمبود منابع، در اختیارمان می گذارد.

در مواجهه با سایر معضلات وقتی به یک منبع پیش پا افتاده، برای دستیابی به راه حل رجوع می کنیم گرفتار اشتباهاتی می شویم که شرایط و موقعیتی که در آن قرار داریم را کامل ترین و عالی ترین وضعیت تجسم کنیم و باور می کنیم  که از این بهتر نمی شود. تعصب داشتن و اطمینان مطلق مخرب است و انسان را دچار خمودی می کند.

در جا زدن و حفظ موقعیت موجود با چنگ و دندان، بستن درها و قطعیت و نفوذ ناپذیری ، دستاوردش کاهلی، رکود و سقوط است.

نقش بسزای محیط اطراف که با انتخاب خودمان می باشد در ایجاد تغییرات و ترغیب افراد و تزلزل وضعیت موجود می تواند بسیار موثر واقع شود.

وقتی در ارتباط و مراوده با کسانی هستیم که در میان شان بهترین هستیم و به صورت مکرر مورد تشویق و تحسین قرار می گیریم، به تدریج باور می کنیم که به انتهای مسیر رسیدیم و در نوک قله به سر می بریم. غافل از اینکه بر تپه ای کوچک ایستادیم که چندان پایدار و استوار نیست. تپه ای از کاه که هر لحظه امکان دارد فرو ریزد و ما را به قعر بکشد.

استفاده پیوسته از راهکارهای پیش پا افتاده و ساده و فرار از گام نهادن در مسیر بدیع، کسالت بار خواهد بود.

به راستی انگیزه داشتن برای پیمودن مسیر زندگی از چه طریقی پایدارتر است؟

مسیری یکنواخت یا مسیری پر پیچ و خم یا مسیر در میانه که به سمت پیچیدگی تمایل دارد.

وقتی یادگیری را در سرتاسر مسیر کار و زندگی ام جستجو می کنم و هر بار مورد جدید و نویی را می یابم انگیزه ای می شود در جهت برخاستن و محکم تر قدم برداشتن.