حرکت با برداشتن قدمی هر چند کوچک

استاندارد

تا الان ماه رمضان امسال نسبت به سال های گذشته برایم راحت تر بوده که دلیل آنرا در عادت های خوب و مثبتی می دانم که در طی مدت زمان نسبتاً طولانی بدست آورده ام.

عادت غذا خوردن در حجم کم و مناسب و عادت به خواب ۶ ساعته را دلایل اصلی در کاهش سختی غذا نخوردن و به هم ریختگی برنامه خواب یا کم شدن خواب می دانم.

فکر می کنم وقتی سختی های کوچک را به تدریج و خودآگاهانه وارد زندگی کنیم می توانیم مقاوم تر در مواجهه با مسائل بزرگ تر اقدام کنیم و از جهتی سطح به هم ریختگی و استرسی که تحمل می کنیم کاهش پیدا می کند.

شاید گاهی تا مجبور نشویم حاضر به ترک یا تغییر در وضعیت امن و آرامش موجود نباشیم. وقتی در وضعیت مطلوب به سر می بریم و تقریبا مسیر همواری را طی می کنیم، می توانیم خودآگاه انتخاب هایی داشته باشیم تا کمی به چالش کشیده شویم. منظورم این است که با انتخاب آگاهانه به استقبال کارهایی برویم که شاید تا حدودی باعث تزلزلی مثبت شویم.

تزلزل و چالش می تواند مثبت و شیرین باشد وقتی که احساس کنیم اختیار قرار گرفتن در چنین موقعیتی را خودمان در دست داریم. در یکی از سخنرانی های دکتر شیری جمله و دعایی را از ایشان شنیدم که بسیار به دلم نشست.

آن طور که من برداشت کردم مضمونش این بود که خدایا توفیق بده اگر قرار است خیری به کسی برسد واسطه اش من باشم و به دست من مشکلی یا مسئله ای حل و گشوده شود.

به این فکر کردم که برای اینکه مشمول این دعا شویم بایستی خودمان حرکت کنیم و کاری انجام دهیم. دقیق تر شویم و در صحبت با اطرافیان شنواتر باشیم.

گاهی با در اختیار گذاشتن حتی یک ساعت از وقت مان برای کمک به دیگری (که باز هم می توانستیم به زندگی روزمره و امن خود بپردازیم)  می توانیم فردی را، در برداشتن بار بزرگی که شاید سهم زیادی در بروز آن نداشته و حالا مجبور و متعهد است تا بارش را به دوش بکشد و متحمل درد بسیار شود، یاری رسانیم.

اگر می توانیم،توقف و تعلل جایز نیست و چه توفیقی است تا واسطه ای شویم و اندکی از سختی اش بکاهیم و مرهم و گشایشگر گرهی هر چند کوچک از  مسئله ای بزرگ باشیم.

شاید ماه مبارک رمضان بهانه خوبی باشد برای برداشتن قدم هایی از جنس مهربانی و ترک محیط امن و وضعیت موجود برای کسب تجربه بیشتر در جهت رشد و توسعه فردی در آینده ای که چندان قابل پیش بینی نیست.