احساس اقتدار

استاندارد

خبر داری یارانه را پرداخت کردند یا نه؟

سوالی است که آخر هر ماه از گوشه و کنار می شنوم. با لبخند اعلام می کنم که اطلاع ندارم. بخاطر تصمیمی که چند سال پیش گرفتم، هر بار احساس شعف درونی ای از این بی خبری و بی نیازی می کنم. تصمیمی که پس از خواندن مطلبی از آقامعلم، نسبت به انتخابش ترغیب و مصمم شدم. در نهایت اقدام به انصراف دادن را برگزیدم و حالا نتیجه اش افزایش عزت نفس و استقلال است.

اگر چنین تصمیمی نمی گرفتم شاید من هم در جرگه کسانی بودم که پس از شنیدن چنین سوالی، نق می زدم و گره در ابرو می انداختم. طلبکارانه و شاکی می گفتم آن را هم از ما گرفتند تا ببینیم می خواهند چکار کنند. شاید این خشم نشات گرفته از احساس طرد شدگی باشد. اینکه در میدان بازی، نقش خود را طوری ایفا کردند که به کناره زمین رانده شدند.

خوشحالم از اینکه در آن بخش از سفر زندگی، ترجیح دادم قبل از اینکه برایم تصمیم بگیرند، از فرصت تصمیم گیری و قدرت انتخاب بهره مند شوم و مالکیت امور زندگی را خود عهده دار شوم. همچنین مایه مباهات است از اینکه به سهم خود به امید آبادانی و اعتلای میهنم، با اراده خود گامی هر چند کوچک برداشتم.