تأملی بر آینده

استاندارد

گاهی دیدن همکاران بازنشسته، پرس و جو احوال، نحوه گذراندن زندگی شان و شنیدن صحبت ها و نصیحت هایشان برایم آموزنده است.

پدر یکی از همکاران که بازنشسته بود را در آسانسور دیدم. توصیه می کرد که دخترم از لحظات و حضورتان در محیط کار نهایت استفاده و لذت را ببرید. قدر کار کردن و بودن در محیط کار و مجاورت با همکارانتان، گپ و گفت و لحظاتی که در شرکت هستید را بدانید. بعد از بازنشستگی باید یک گوشه از خانه بنشینید.

خندیدم و گفتم: چشم حتماً. خداروشکر همکاران خوبی از جمله دختر شما را داریم و سعی می کنیم قدر لحظه هاتمان را بدانیم. اتفاقاً من هم چند وقتی است به این فکر می کنم چه کار می توانم بکنم تا پس از پایان کار در محیط شرکت، بتوانم دوران بازنشستگی بهتری را تجربه کنم؟

کلاً اگر به دوره میان سالی و پیری رسیدیم چطور می توانم آن مرحله از زندگی را به نحو مطلوب تری بگذرانم و از وقتم استفاده بهتری داشته باشم؟

انتظار جواب نداشتم. ایشان هم چیزی نگفتند و فقط اسمم را پرسیدند و بعد خداحافظی کردیم و از هم جدا شدیم.

به این فکر کردم که نحوه زندگی کنونی ام، نحوه زیستن امروزم و نحوه  استفاده از فرصت ها و زمانم می توانند بر روی آینده پیش رویم تاثیر گذار باشند. در حقیقت طی کردن هر یک از مراحل متفاوت زندگی به صورت روندی است که تحت تاثیر مراحل قبلی است.

از لحظه بعد و از فردا و آینده خبر ندارم و قابل پیش بینی هم نیست که چه پیش خواهد آمد. با این حال باور دارم داشتن برنامه ریزی بلند مدت برای آینده می تواند مفید و یاری گر باشد.

با بالاتر رفتن سن و سال، دوست ندارم زندگی ام بی برنامه پیش برود. دوست ندارم روزمرگی داشته باشم یا اینکه دل خوش به چند مسافرت و گذراندن اوقاتم در کنار کسانی باشد که صرفاً جهت پر کردن اوقات با آنها باشم. دوست ندارم از بیکاری حوصله ام سر برود. دوست ندارم متوقع باشم یا منتظر اینکه دیگران جویای حالم باشند. دوست ندارم لحظات خوش، موفقیت ها، مهارت ها و رشدهایم منوط به گذشته باشد و در آینده صرفاً به خاطره گویی و مرور گذشته بپردازم.

شرایط متفاوت و غیرقابل پیش بینی است، با این حال آنچه را می توانم بیشتر باور کنم اثرگذاری عظیم ارزش ها، انتخاب ها، تصمیم هاو اولویت های ما بر فراز و نشیب روند زندگی است.

رضایت را به عنوان شاخصی در مناسب و مفید بودن تصمیمات و انتخاب ها می دانم. البته منظورم از رضایت به معنای راحتی و آسودگی خیال نیست. در هر انتخابی چالش هایی نیز پیش رو خواهد بود. اینکه بتوانیم در طول مسیر در حل مسائل پیش رو با از دست دادن انرژی و توان کمتر قدم برداریم و گله و شکایت و آه و ناله و شیون را چاشنی هر اقدام و حرکتی نکنیم می تواند از اثرات رضایت باشد. رضایت و خشنودی ای که از باورها و خواسته های قلبی و درونی ما نشأت می گیرد.

برای برنامه ریزی بلند مدت نیاز به تعمق و فکر کردن جدی تر است. فعلاً دو مورد از ترجیحاتم که دوست دارم وقت بیشتری برای آن ها بگذارم تا در آینده هم از اثرات مثبت آن ها بهره مند شوم، تلاش برای کسب مهارت و توانمندی در نوشتن و کتاب خواندن و یادگیری عمیق و اثربخش است.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *