محافظت از نور

استاندارد

این بیت آخر از غزل ۴۰۵ سعدی را بسیار دوست دارم.

“به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل

                                                                              و گر مراد نیابم، به قدر وسع بکوشم”

در ادامه می خواهم چند خطی را به پراکنده گویی و مشغولیت های ذهنی ام اختصاص دهم.

جستجو، گشتن، یافتن و دیدن نور و روشنایی به زندگی رنگ می بخشد

در اوج تیرگی و ظلمت هم می توان تشعشع نور و طلیعه آنرا پیدا کرد

کافی نیست به دنبال آن باشیم

می بایست خود نیز دست بکار شویم

درخت زندگی دستانش به سمت نور حرکت می کند

ریشه اش در اعماق تاریکی، امید را از دست نمی دهد

از درون می جوشد و می خروشد تا سر از خاک بیرون آورد

در حد امکان و توان خود محیط اطراف مان را سامان دهیم

تیرگی و سیاهی نیز بخشی از وجود ماست

آنرا بپذیریم و برای روشنی بخشیدن به آن با امید گام برداریم

بزرگترین و اثرگذارترین اقدام ها از انتخاب هایمان نشات می گیرد

قدرت اراده و انتخاب کلیدی ترین داشته ی ماست

فراموش نکنیم از آزادی و اراده خود برای گسترانیدن زیبایی استفاده کنیم

تا چه اندازه با زندگی ایده آل و دوست داشتنی خود فاصله داریم؟

سهم من در رسیدن به زندگی خواستنی و مورد انتظارم چیست؟ آیا اقدام موثری انجام داده ام؟

شکوه و شکایت، دیدن و شنیدن سختی ها و معضلات و مشکلات

تا چه اندازه در مرتفع شدن مسائل پیرامون موثر بوده؟

به جز آه کشیدن و مهر تائید زدن بر مصائب و کم کاری و اهمال کاری

طریق دیگری هست

راه صعب و سخت همت داشتن  و تلاش کردن و تنها حرکت کردن در مسیری خلاف همگان

به امید روشن نمودن مسیر برای آنان که در پی ساختن هستند

یا نشان دادن مسیر به آنان که با دیدن درخشندگی به آن مسیر رهنمون می شوند

اقدامی سخت و پرهزینه است.

راهی طولانی و مبهم و پرفراز و نشیب است

در ابتدا شاید درخشندگی مسیر چشمان ناآشنا و غرق در ظلمات را اذیت کند

به تدریج و کم کم زیبایی ها نمود می یابد و از جهتی مخالفت ها علنی می شود.

شک و تردید برای ادامه مسیر و یا بازگشت گریبانگیر می شود

این تویی که با باورها و ارزش های درونی ات

می گذری، عبور می کنی، حذف می کنی و می شویی

مطهر می کنی و عطرآگین می کنی راهت را

و این تویی که با اطمینان نر م نرمک انتخاب های جسورانه تری را نشانه می روی.

جسارت می طلبد وقتی در محاصره و تنگنا هستی و در زمین بایر ساکن شدی

به کاشتن و پروراندن بذر امید ادامه دهی و با شوق از آن محافظت کنی.

 

 

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *